الهی پناه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الهی پناه . [ اِ لا پ َ ] (ص مرکب ) کسی که عالم علم حکمت الهی باشد، و الهی نام فنی است از سه فن حکمت یعنی طبیعی، ریاضی و الهی . (از غیاث اللغات ) : ز فرزانگان الهی پناه صد و سیزده بود با او براه . نظامی (از آنندراج ). و رجوع به «الهی » و «الهیات » و «حکمت » شود.