امیر تبریزی

امیر تبریزی . [ اَ رِ ت َ ] (اِخ ) خواجه امیربیک، فرزند امیرابراهیم بن زکریای کججی نطنزی تبریزی (مهردار). ازرجال عهد شاه طهماسب صفوی است . اصل وی از مهرانرود تبریز از اعقاب غیاث الدین تبریزی است . در دبیری و ریاضیات و نجوم دست داشته و شعر می سروده است . در اوایل عمر دو سال در بغداد وزیر غازی خان تکلو مهردار بوده و مدتی هم با شرکت خواجه غیاث الدین علی شیرازی وزارت شاه طهماسب را داشته و در تاریخ ٩٥٧ هَ .ق . باتهام زندقه محبوس شده است و پس از آزادی و حبس مجدد در قلعه ٔ الموت در سال ٩٨٣ درگذشته است . از اشعار اوست : هیچکس ننشست پیش من که گریان برنخاست در غمت نگریستم جایی که طوفان برنخاست . آب و زمین دهر بدست تو داده اند تخمی چنان بکار که بتْوانیش درود. (از الذریعة قسم ١ از جزء ٩ ص ٩٩) (از دانشمندان آذربایجان ص ٥١) (از تذکره ٔ صبح گلشن ص ٣٨) (از آتشکده ٔ آذر چ شهیدی ص ٢٨). و رجوع به تمام مآخذ مذکور وفرهنگ سخنوران شود.