انوری | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹

گر مرا روزگار یارستی کار با یار چون نگارستی برنگشتی چو روزگار از من گرنه با روزگار یارستی برکنارم ز یار اگرنه مرا همه مقصود در کنارستی نیست در بوستان وصل گلی این چه ژاژست کاش خارستی هجر بر هجر می‌شمارم و هیچ بار یک وصل در شمارستی بیش از این روی انتظارم نیست کاشکی روی انتظارستی روزگارست مایه همه کار ای دریغا که روزگارستی بارکش انوری حدیث مکن که اگر بر خریت بارستی در همه نامهات نامستی در همه کارهات کارستی