انیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انیت . [ اِن ْ نی ی َ ] (ع مص جعلی ) منسوب به انی : دست کسی برنرسد بشاخ هویت او تا رگ انیت او ز بیخ و بن برنکنی . سنائی . ◄ انیت عبارت از تحقیق وجود عینی است از جهت رتبت ذاتیه . (فرهنگ مصطلحات عرفاء سجادی ). رجوع به انی شود.
انیت . [ اَ ] (ع مص ) نالیدن . ◄ اندازه کردن چیزی را. ◄ حسد بردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).