انی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انی . [ اَ نا / اِ نا ] (ع اِ) ساعت . (ترجمان علامه ٔ جرجانی، ترتیب عادل بن علی ) (ناظم الاطباء). ساعت و بهره ای از شب . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (آنندراج ). ◄ بردباری و وقار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). اناة. (اقرب الموارد).
انی . [ اِن ْ نی ] (ع اِ) مرکب از اِن حرف مشبه و یا (ضمیر متکلم )؛ همانا من .
انی . [ اِ نا ] (ع اِ) ساعت و بهره ای از شب . (منتهی الارب ). ج، آناء. (از اقرب الموارد). ◄ (مص ) نزدیک شدن و حاضر گردیدن . ◄ بپایان رسیدن گرمی چیزی . ◄ رسیدن هنگام پختگی چیزی و پخته شدن . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ درنگی کردن . ◄ سستی نمودن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).