اوحدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۰۲

به نام ایزد! چه رویست این؟ که حیرانند ازو حوران چنین شیرین نباشد در سپاه خسرو توران دلم نزدیک آن آمد که: از درد تو خون گردد ولی پوشیده میدارم نشان دردش از دوران بخندی چون مرا بینی که: خون میگریم از عشقت ز مثل این خرابی‌ها چه غم دارند معموران؟ چو شاخ گل زر عنایی بهر دستی همی گردی دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی‌نوران تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی ندانستی که: از گرمی بجوش آیند محروران؟ طبیب خفته ما را همی باید خبر کردن که: امشب ساعتی بر هم نیامد چشم رنجوران ز نوش حقه لعل تو چون شهدی طلب داردم رقیبانت همی جوشند گرد من چو زنبوران نظر بر منظر خوب تو تا کردم، دل خود را تهی میدارم از سودای دلبندان و منظوران مدار از اوحدی امید دین‌داری و مستوری که عشقت پرده بر خواهد گرفت از کار مستوران