ایاد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ایاد. [ اِ ] (ع اِ) پشتیبان و آنچه بدان قوت باشد. ◄ پناه جای . ◄ پناه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). حفظ و حمایت، یقال : هو فی ایاداﷲ؛ ای فی حرزه و ستره . ◄ هوا. ◄ کوه محکم . ◄ خاک گرداگرد حوض . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ خرگاه . ◄ پشته ٔ ریگ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ میمنه و میسره ٔ لشکر. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ کثرت شتران . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).