ایغده

ایغده . [ اَ غ ُ دَ / اِ ] (ص ) سبکسار بیهوده گوی . (برهان ) (انجمن آرا)(آنندراج ) (مؤید الفضلا) (صحاح الفرس ) : تا نباشد ایغده مانند خاموش و صبور تا هده نبود به نزد هیچکس چون بیهده باد در حکمش هده هر بیهده کارد سپهر دشمنش خوار و خجل دایم بسان ایغده . شمس فخری .