باباافضل کاشانی | رباعیات | رباعی شماره ۹۹

تا کی باشی ز عافیت در پرهیز با خلق به آشتی و با خود به ستیز؟ ای خفته بی‌خبر اگر مرده نه‌ای روز آمد و رفت، تا به کی خسبی؟ خیز!