بار افکندن

بار افکندن . [ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) بار افگندن . بار نهادن . بار فکندن . بار بر زمین گذاشتن . انداختن بار. افکندن بار: یک روز آنجا بار افکند [ امیرسبکتکین ] . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٩٨). زین هفت رصد نیفکنم بار کانصاف تو دیدبان ببینم . خاقانی . بار بیفکند شتر چون برسد بمنزلی بار دلست همچنان ور بهزار منزلم . سعدی (بدایع). رجوع به بار فکندن شود. ◄ بمجاز، زادن . بار نهادن . وضع حمل . ◄ افتادن میوه ٔ رسیده از درخت . تسخیل : سخلت النحله ؛ بیفکند بار را. (منتهی الارب ).