بارانگرد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بارانگرد. [ گ ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان قلعه تل بخش جانکی شهرستان اهواز که در ٢٤هزارگزی شمال باغ ملک و ٣هزارگزی خاور راه اتومبیل رو هفت گل به ایزه (ایذه ) در کوهستان واقعست . هوایش معتدل و دارای ١٧٠ تن سکنه میباشد. آبش از چشمه و قنات ومحصولش غلات، برنج، حبوبات و میوه است . شغل مردمش زراعت و گله داری و راهش مالرو است . ساکنین آن از طایفه ٔ بختیاری هستند. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).