باز جای آمدن

باز جای آمدن . [ زِ م َ دَ ] (مص مرکب ) بقرار اصل بازآمدن . بجای نخست باز گشتن . مجازاً آرامش یافتن . بمجاز، دل بجای آمدن . رفع اضطراب و نگرانی شدن . بحال عادی بازگشتن : چو آمد دل تاجور بازجای بتخت کیان اندر آورد پای . فردوسی . چو آواز بشنید فرخ همای بدانست و آمد دلش بازجای . فردوسی .