بازندگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بازندگی . [ زَ دَ / دِ ] (حامص ) (از باختن ).حیله گری . مکاری . (از غیاث اللغات بنقل از مصطلحات وبهار عجم ). کنایه از حیالی . (آنندراج ) : بسکه بازندگی از مردم عالم دیدم صورت گنجفه خلقم بنظر می آید. محسن تأثیر (از آنندراج ). و رجوع به مجموعه ٔ مترادفات ص ٢٦٤ شود.