باقرتنگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
باقرتنگه . [ ق ِ ت َ گ َ ] (اِخ ) از دهات بلده (دهستان پازوار) حومه ٔ مشهد سر. (از مازندران و استرآباد رابینو ترجمه ٔ وحید مازندرانی ص ٧٤ و ١٥٧). در فرهنگ جغرافیائی آمده است : دهی است از دهستان حومه ٔ بخش بابلسر شهرستان بابل که در ٤ هزارگزی خاور بابلسر برکنار راه شوسه ٔ بابلسر به نمیردردشت واقع است . ناحیه ای است دارای آب و هوای معتدل مرطوب و ٢١٥ تن سکنه، آب آنجا از چاه تأمین میشود، محصول عمده ٔ آن پنبه و کنجد و باقلا و غلات و صیفی و لبنیات و شغل مردمش زراعت و گله داری است و گله داران تابستان برای ییلاق به سواد کوه میروند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٣).