بالاافکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بالاافکن . [ اَ ک َ ] (نف مرکب ) به بالا افکننده . بالاانداز. بالااندازنده . ◄ (اِ مرکب ) روانداز ازقبیل شمد و احرامی . پتو. لحاف . بالاپوش : ز بالاافکن شرب و نهالی شدم سرپا برهنه لاابالی . نظام قاری (دیوان ص ١٠٩).