باکوی

باکوی . [ ک ُ وی ] (ص نسبی ) منسوب به باکو از بلاد دربند خزران شیروان . (لباب الانساب ). و رجوع به باکویی شود.

باکوی . [ ک ُ وی ] (اِخ ) (الَ ...) ابوعبداﷲ محمدبن باکویه ٔ شیرازی منسوب به جد خود. و از علمای صوفیه بود و ابوالقاسم قشیری از او روایت کرده است اوبعد از سال ٤٢٠ هَ . ق . درگذشته است . (از انساب سمعانی ).ابن اثیر در لباب الانساب آرد: «من عقیده دارم که این نسبت غلط است و اگر غلط از ناسخ نباشد طبعاً افتادگی دارد و از مصنف چنین غلطی بعید مینماید، چه او نسبت را در اول مدینه میرساند ولی منسوب را به جد نسبت میدهد. (لباب الانساب ). و رجوع به باکویه شود.

باکوی . [ »ُ وی ] (اِخ ) (...الشروانی ) یحیی باکوی . از نویسندگان باکو بود. او راست : مفتاح الاسرار علی وردالستار، و فوائد که در حاشیه ٔ ارشاد المریدین فی معرفة کلام العارفین شیخ عمربن جعفرشبراوی چاپ شده است . (از معجم المطبوعات ).