بج بج

بج بج . [ ب ِ ب ِ ] (اِ صوت ) سخنی باشد که پوشیده از مردم گویند. (سروری ). پچ پچ . بیخ گوشی . در گوشی . ◄ لفظی است که شبان گوسفندان و بز را بدان خواند. (سروری ) : سخن شیرین از زفت نیارد بر بز به بج بج [ بر ] هرگز نشود فربه . رودکی .

بجبج . [ ب ُ ب ُ ] (اِخ ) ابن خداش مغربی، محدث بود. (یادداشت مؤلف ). نام محدثی است مغربی که پدرش خداش نام داشت . (منتهی الارب ).

بجبج . [ ب ُ ب ُ ] (ع ص، اِ) مشکهای شکافته شده . (منتهی الارب ).