بحبوحة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بحبوحة. [ ب ُ ح َ ] (ع اِ) میان و وسط هر چیزی . (ناظم الاطباء). وسط مکان .اصل و میان چیزی . بحبوح . (منتهی الارب ). ♦ بحبوحةالجنة ؛ میان بهشت . (مهذب الاسماء): من سره ان یسکن بحبوحة الجنة فلیلزم الجماعة. (حدیث ). ♦ بحبوحةالدار ؛ میان سرای . خیاره . (تاج العروس ). مأخوذ از تازی، میان خانه و وسط آن . (ناظم الاطباء). ♦ در بحبوحه ؛ در گیراگیر کار. در وسط کار.