بخود افتادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بخود افتادن . [ ب ِ خوَدْ / خُدْ اُ دَ ] (مص مرکب ) بخود پرداختن : تا خط ز رخش سر زده با من سخنش نیست چندان بخود افتاد که پروای منش نیست . نقی کمره ای (از آنندراج ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بخود افتادن . [ ب ِ خوَدْ / خُدْ اُ دَ ] (مص مرکب ) بخود پرداختن : تا خط ز رخش سر زده با من سخنش نیست چندان بخود افتاد که پروای منش نیست . نقی کمره ای (از آنندراج ).