بدنشان

بدنشان . [ ب َ ن ِ ] (ص مرکب ) بدکار. دارای عیب . (از ولف ). بدکار و پست . (ناظم الاطباء). بدصفت . (یادداشت مؤلف ) : نباید که آن ریمن بدنشان زند رای با نامور سرکشان . فردوسی . بد که گوید زو مگر بدنیتی بدخصال و بدفعال و بدنشان . فرخی . شیعت مایندری ای بدنشان شاید اگر دشمن دختندری . ناصرخسرو. ◄ زبون . (ناظم الاطباء). عاجز. درمانده . فرومانده : که آواره ٔ بدنشان رستم است که از روزشادیش بهره کم است . فردوسی . هر که ریزد سیم و زر جوید ثواب بدنشان و بیهش و شوم اختر است . ناصرخسرو. و رجوع به نشان شود.