بدگونیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بدگونیا. [ ب َ ] (ص مرکب ) بد ساخته شده . خانه ای که صحن آن کج و معوج باشد.(ناظم الاطباء). به اصطلاح معماران، خانه ای که صحنش کج باشد و آن را شوم پندارند. (آنندراج ) : ز راستی است که بدگونیاست خانه ٔ عمر ببین کمان کج افتاده خانه ٔ تیر است . وحید (از آنندراج ). ورجوع به گونیا شود.