بدگوهر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بدگوهر. [ ب َ گ َ / گُو هََ ] (ص مرکب ) بدذات و بداصل . (برهان قاطع) (هفت قلزم ) (ناظم الاطباء) (از ولف ). بدسرشت و بداصل . (آنندراج ). هرچیز که اصلاًبد باشد. بدنژاد. (ناظم الاطباء). بی اصل . بی گوهر. بدنهاد. بدفطرت . نانجیب . (یادداشت مؤلف ) : چه باشد مرا گفت از این کشتنا مگر کام بدگوهر آهرمنا. فردوسی . و رجوع به ترکیبات گوهر شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بداصل، بدجوهر، بدسرشت، بدگهر، بدنژاد،مفسد ≠ اصیل، نیک‌سرشت، نژاده