بررستن

بررستن . [ ب َرْ، رُ ت َ ] (مص مرکب ) روییدن . برستن . رستن : ببالای بررسته چون زادسروی بروی دل افروز چون بوستانی . فرخی . نشنیده ای که زیر چناری کدوبنی بر رست و بر دوید بر او بر بروز بیست . ناصرخسرو. شبانی بیابانی آمد ز راه نیی دید بررسته از قعر چاه . نظامی . باش چون دولاب نالان چشم تر تا ز صحن جانت برروید خضر. مولوی . و رجوع به رستن شود. ◄ بزرگ شدن . بالغ شدن : چو بررست و آمدش هنگام شوی چو پروین شدش روی و چون قیر موی . فردوسی .