برفرازیدن

برفرازیدن . [ ب َ ف َدَ ] (مص مرکب ) بلند کردن . برافراشتن . برافراختن . ♦ برفرازیدن سر به آسمان ؛ به پایگاه بلند برآمدن از فخر : طلسمی که ضحاک سازیده بود سرش بآسمان برفرازیده بود. فردوسی . چون سنان رابرفرازی باشدش در صدر جای هرکه اندر خدمتت چون رمح بربندد کمر. کمال اسماعیل . و رجوع به فرازیدن شود. ♦ کلاه برفرازیدن ؛عزت و بزرگی یافتن . به پایگاه بلند برآمدن : ستون سپاهی و سالار شاه ز تو برفرازند گُردان کلاه . فردوسی .