برنارد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برنارد. [ ب ِ ] (اِخ ) (سن ...) یکی از شخصیتهای بزرگ عالم مسیحیت که عرفان وی مخالف طرفداری اصالت عقل که ابلار مدافع آن بود، می باشد. وی دیر کلروو را دایر نمود و در دومین جنگ صلیبی در آنجا وعظ کرد. مکتوبات و بحثهایی در حکمت الهی ازو بجای مانده و ذکران وی بیستم اوت است . برنارد بسال ١٠٩١ م . در قصر فونتن، نزدیک دیژون متولد شد و بسال ١١٥٣ م . درگذشت . (از فرهنگ فارسی معین ).