برپای جستن

برپای جستن . [ ب َ ج َ ت َ ] (مص مرکب ) بزور پا برجستن . (آنندراج ). ناگهان جهیدن و بحالت ایستاده درآمدن : چو شاه آنچنان دید برپای جست گرفتش سر دست رستم بدست . فردوسی . چو بشنید مهراب برپای جست نهاد از بر دسته ٔ تیغ دست . فردوسی . ولی همچنان بر دعا داشت دست که شه سر برآورد و برپای جست . سعدی .