برپای خاستن

برپای خاستن . [ ب َ ت َ] (مص مرکب ) انتصاب . (تاج المصادر). برپا خاستن . بلند شدن . ایستادن . قیام کردن . بپا خاستن : چو بشنید جاماسپ برپای خاست بدو گفت کای خسرو داد راست . فردوسی . چو خسرو چنان دید برپای خاست از آن کوهسر سر برآورد راست . فردوسی . نپیچید کس سر ز گفتار راست یکی پیر سر بود برپای خاست . فردوسی .