برگ بید

برگ بید. [ ب َ گ ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) بیدبرگ . ورق درخت بید. (فرهنگ فارسی معین ) : بدی گر خود همه دیو سپیدی به پیش بیدبرگش برگ بیدی . نظامی . ♦ مثل برگ بید ؛ لرزان . زرد. (امثال و حکم دهخدا) : دلاوران و یلان گشته زرد از انده چو برگ بید که بر وی دم خزان بجهد. جمال الدین عبدالرزاق . همی لرزد بخود بر بید گوئی برگ بیدستی همی پیچد بخود بر رمح گوئی خیزران آمد. کمال اسماعیل . ◄ نوعی از پیکان تیر که آنرا به هیئت برگ بید سازند. (برهان ). پیکانی است که آنرا بیدبرگی نیز گویند زیرا که مشابه برگ بید است . (فرهنگ خطی ). نوعی از پیکان و خنجر که بشکل بید سازند. (غیاث ). شمشیر و خنجر و نوعی از پیکان که بصورت برگ بیدسازند و بیدبرگ به قلب اضافت هم گویند. (آنندراج ) : بدی گر خود بدی دیو سپیدی به پیش برگ بیدش برگ بیدی . نظامی . گشت رعنایان بو در زیر بید و پای گل بوستان شیرمردان برگ بید و خنجر است . امیرخسرو دهلوی . سازد بروی صفحه ٔ خاکش قلم قلم گر سایه ٔ چنار کند برگ بید تو. میرالهی همدانی (از آنندراج ). و رجوع به بیدبرگ در ترکیبات برگ شود.