برگ رزان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برگ رزان . [ ب َ گ ِ رَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) برگ مو : بجملگی همه زاسبان درآمدند به خاک بسان برگ رزان از نهیب باد خزان . قطران . وز چرخ ستارگان فروریزد چون برگ رزان ز باد آبانی . ناصرخسرو.
برگ رزان . [ ب َرْگ ْ رِ ] (اِ مرکب ) برگ ریزان . (ناظم الاطباء). زرد شدن برگ . فصل پائیز. خزان : برگ رزان بود نهال امل طرفه بهار است که در عمر ماست . محمد مؤمن .