بزه کردن

بزه کردن . [ ب َ زَ / زِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) گناه کردن . خطا کردن . عصیان کردن : از بزه کردنش عجب ماندند بزه گر زین جنایتش خواندند. نظامی . بچه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی . سعدی . و رجوع به بزه شود.