بضوض
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بضوض .[ ب َ ] (ع ص ) بئر بضوض ؛ چاه کم آب . ج، بِضاض . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
بضوض . [ ب ُ ] (ع مص ) بَض ّ. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به بض در تمام معانی شود.