بغبور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بغبور. [ ب َ ] (معرب، اِ) معرب بغپور. فغفور. رجوع به بغپور و فغفور شود.
بغبور. [ ب ُ ](ع اِ) سنگی که برای بت بر آن قربانی ذبح کنند. (ازمنتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ لقب پادشاه چین . (منتهی الارب ). رجوع به بغپور شود.