بلا گرداندن
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلا گرداندن . [ ب َ گ َ دَ ] (مص مرکب ) دفع بلا کردن . دور کردن بلا. دور داشتن بلا : که جبر خاطر مسکین، بلا بگرداند. (گلستان ). دعای زنده دلانت بلا بگرداند غم رعیت درویش بردهد شادی . سعدی . میسوزم از فراقت رو از جفا بگردان هجران بلای من شد یارب بلا بگردان . حافظ (ازآنندراج ).