بلاجو

بلاجو. [ ب َ ] (نف مرکب ) بلاجوینده . بلاجوی . جوینده ٔ بلا. فتنه جو : خون دل عاشقان مشتاق در گردن دیده ٔ بلاجوست . سعدی . ◄ معشوق، بمناسبت شوخی و فتنه جویی و بلاانگیزیش بر عاشق : بگردد تا کجا بیند به گیتی از این شوخی بلاجویی ستمگر. فرخی . و رجوع به بلاجوی شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی