بلندی یافتن

بلندی یافتن . [ ب ُ ل َ ت َ ] (مص مرکب ) بزرگی یافتن . علو مقام بدست آوردن : بلندی از آن یافت کاو پست شد در نیستی کوفت تا هست شد. سعدی . ستاره ای که درین خاکدان بلندی یافت که چون شرر ز جهان با صد اضطراب نرفت . صائب (از آنندراج ).