بنی ساج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنی ساج . [ ب َ ] (اِخ ) حکامی که از سال ٢٦٨ تا حدود ٣١٨ هَ . ق . در آذربایجان حکمرانی کردند. ابوالساج دیوداد که حکمران کوفه و اهواز بود تا سال فوت خود یعنی سنه ٔ ٢٦٦ هَ . ق . این مقام را داشت و پسرش محمد، حاکم حجاز بود ولی در سال ٢٦٩ هَ . ق . والی انبار و در سال ٢٧٦ هَ . ق . حکمران آذربایجان شد و در این حکومت اخیر خود، ارمنستان را هم بسال ٢٨٥ هَ . ق . ضمیمه ٔ حوزه ٔ فرمانفرمایی خویش نمود. در سال ٣١٩ هَ . ق . حکومت آذربایجان نصیب مفلح یکی از موالیان یوسف شد و سلسله ٔ بنی ساج رو بضعف رفت و کمی بعد بدست حکام عباسی انقراض یافت . اولین آنها ابوالساج داود و آخرینشان ابوالمسافر الفتح بن محمد است . (از طبقات السلاطین صص ١١٣ - ١١٤). رجوع به فرهنگ فارسی معین شود.