بنی صلیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنی صلیح . [ ب َ ص ُ ل َ ] (اِخ ) حکامی که از سال ٤٢٩ تا ٤٩٥ هَ . ق . در صنعا حکومت کرده اند. علی بن محمد الداعی مؤسس سلسله ٔشیعی مذهب بنی صلیح در سال ٤٢٩ هَ . ق . خود را در شهر مسار مستقل اعلام نمود و زبید را هم بعد از مرگ نجاح در تاریخ ٤٥٤ هَ . ق . و صنعا و یمن را در سال ٤٥٥هَ . ق . ضمیمه ٔ متصرفات خود کرد. و شهر مکه را هم در فاصله ٔ ٤٥٥ و ٤٥٦ هَ . ق . گرفت . اگرچه پایتخت اودر صنعا قرار داشت، ولی زبید را هم تا تاریخ فوت خود یعنی تا ٤٧٣ هَ . ق . در دست خویش نگاه داشت ... مکرم پای تخت خود را در سال ٤٨٠ از صنعا بشهر ذوجبله درمخلاف صغیر انتقال داد. این سلسله را بنی حمدان امرای صنعا منقرض کردند. (از طبقات السلاطین صص ٨٣ - ٨٤).