بهاطیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهاطیة. [ ب َ طی ی َ ] (اِخ ) ازقراء بغداد. (از معجم البلدان ) (از مراصد الاطلاع ).
بهاطیه . [ ب َ ی َ ] (اِخ ) شهریست در هند که سلطان محمود غزنوی آنرا فتح کرد و نام پادشاه آن «بچهرا» بود. (فرهنگ فارسی معین ) : ور از بهاطیه گویم عجب فرومانی که شاه ایران آنجا چگونه شد به سفر. عنصری .