بهانه گرفتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهانه گرفتن . [ ب َ ن َ / ن ِ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) بهانه گیری . پی موضوع مجعول گردیدن . ایراد گرفتن : صوفی و کنج خلوت سعدی و طرف صحرا صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه . سعدی . نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر. حافظ. و رجوع به ماده ٔ بعد شود.