بهشت برین

بهشت برین . [ ب ِ هَِ ت ِ ب َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) فردوس برین . بهشت . جنت : دل سام شد چون بهشت برین بر آن پاک فرزند کرد آفرین . فردوسی . یکی چون بهشت برین شهر دید که از خرمی نزد او بهر دید. فردوسی . دو کوثر بر آن دوکف دست اوست بهشت برین را بود کوثری . منوچهری .