بهشتی سرشت

بهشتی سرشت . [ ب ِ هَِ س ِ رِ ] (ص مرکب ) آنکه خوی و طبعش مانند بهشت باشد. (ناظم الاطباء). خوش طینت . پاک سرشت : نگاری نخواهی بهشتی سرشت که با روی او باشی اندر بهشت . اسدی . بشادی در آن کشور چون بهشت برآسود با آن بهشتی سرشت . نظامی .