بوک و مگر

بوک و مگر. [ ک ُ م َ گ َ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) بمعنی بوک است و مرادف مگر، بمعنی بود که و باشد که و بعربی عسی و لعل گویند. (برهان ) (آنندراج ) : چنگ در شاخ هر مهی می زن تو چه دانی زبخت بوک و مگر. سنایی . به یاد بوک ومگر چند سال بردارم مرا خدای نداده ست زندگانی نوح . انوری . بر بوک و مگر عمر گرامی مگذارید خود محنت ما جمله ز بوک و مگر آمد. انوری . چند بر بوک و مگر مهره فروگردانی که تو بس مفلسی و چرخ فلک پاک بر است . عطار. رجوع به بوک شود.