بچه خوره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بچه خوره . [ ب َ چ َ / چ ِ / ب َچ ْ چ َ / چ ِ خوَ / خ ُ رَ / رِ ] (نف مرکب ) جفت جنین . (یادداشت مؤلف ). ◄ حیوان موهوم که بچه خورد.آل . (یادداشت مؤلف ). سبعی که بچه ها را رباید و خورد. ◄ بواسیر لحمی رحم . (یادداشت مؤلف ). ◄ سخت مولع به پسران . (یادداشت مؤلف ).