بی خو کردن

بی خوکردن . [ خ َ / خُو ک َ دَ ] (مص مرکب ) وجین کردن و علفهای هرزه را کندن و از بین بردن : بپیوندم و باغ بی خو کنم سخنهای شاهنشهان نو کنم . فردوسی . بسازیم و آرایش نو کنیم نهانی مگر باغ بی خو کنیم . فردوسی . ◄ پیراستن . پاک کردن . زدودن : جهان را بداد و دهش نو کنم مگر کز بدان باغ بی خو کنم . فردوسی . جهان از بدان پاک بی خو کنم بداد و دهش کشوری نو کنم . فردوسی . به گیتی صد آتشکده نو کنند جهان از ستمکاره بی خو کنند . فردوسی .