بی درم

بی درم . [ دِ رَ ] (ص مرکب ) (از: بی + درم ) بی سیم . که درم ندارد. بی پول . فقیر : اوحدی گر تو صد زبان داری عاشق بی درم زبون باشد. اوحدی . محتشم را بمال مالش کن بیدرم رابخون سگالش کن . نظامی . چرخ نه بر بی درمان میزند قافله ٔ محتشمان می زند. نظامی . رجوع به درم شود.