بی طاعتی

بی طاعتی . [ ع َ ] (حامص مرکب )نافرمانی . طاعت و بندگی نکردن : نشنودم [ خواجه احمد ] که از وی تهوری و بی طاعتی که اندک دل بدان مشغول باید داشت . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٢٢٢). دلت گر ز بی طاعتی زنگ دارد هلا به آتش علم و طاعت گدازش . ناصرخسرو. بی طاعتی ای مرد همی کار ستور است عار است مرا زین خر اگر نیست ترا عار. ناصرخسرو. بی طاعتی امروز چو تخمی است کزان تخم فردا نخوری بار مگر انده و تیمار. ناصرخسرو.