بی طالع

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بی طالع. [ ل ِ ] (ص مرکب ) (از: بی + طالع) بی نصیب و بی بهره . بدبخت . محروم . (ناظم الاطباء) : ندید دشمن بی طالعم هر آنچه بخواست که دوست بر سر لطف آمده ست و دلداری . سعدی (دیوان چ فروغی ص ٧٥٢). رجوع به طالع شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بدبخت، بدشانس، بدطالع، بی‌اقبال، حرمان‌زده ≠ خوش‌طالع، اقبالمند بی‌بهره، بی‌نصیب، محروم ≠ بهره‌مند، بهره‌ور