بی محلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی محلی . [ م َ ح َل ْ لی / م َ ح َ ] (حامص مرکب ) بی اعتنائی و ناپذیرایی . (ناظم الاطباء). ♦ بی محلی کردن ؛ بی اعتنایی کردن . اعتنا نکردن بقصد تحقیر به کسی . (یادداشت مؤلف ). ◄ بی اعتباری : گیرم دنیا ز بی محلی دنیا بر گُرُهی خربط و خسیس بهشتی . ناصرخسرو.