بی کاره

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بی کاره . [ رَ / رِ ] (ص مرکب ) آنکه هیچ کاری ندارد. بی کار. بی اشتغال . بی شغل . (از یادداشت مؤلف ). ◄ بی هنر. نادان در هنر و صنعت . (یادداشت مؤلف ). ◄ آنکه به هیچ کار نشاید. عاطل . (از یادداشت مؤلف ). ◄ بی فایده و بی مصرف . بیسود: مردمان بیکاره ؛ کسانی که از وجود آنها هیچ فایده ای مترتب نباشد. (از ناظم الاطباء). ◄ ولگرد. رجوع به بی کار شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بی‌مصرف، تنبل، تن‌پرور، کاهل، لش، مفتخوار، مهمل، ول، ولگرد، بیهوده‌گرد، هرزه‌گرد، ولو، هنجام، هیچکاره ≠ زرنگ، شاغل