بیجاده لب

بیجاده لب . [ دَ / دِ ل َ ] (ص مرکب ) کسی که لب وی سرخ مانند مرجان باشد. (ناظم الاطباء). سرخ لب : نه زال و نه آن ماه بیجاده لب بخفتند یک هفته در روز و شب . فردوسی . عنبرین خطی و بیجاده لب و نرگس چشم حبشی می و حجازی سخن و رومی دیم . فرخی . بیجاده لبا من از فراقت رخساره چو کهربای کردم . سوزنی .